مویت همه شیر شد و از بچه طبعی

تو غافلی و صبح قیامت بدمیده است

نه بادیه آز تو را هیچ کران است

نه قفل غم حرص تو را هیچ کلید است

گویی تو که امروز لبت شیر مکیده است

آخر تو چه مرغی که ز بس دانه که چینی

از دام نجستی تو و عمرت بپریده است