از دام نجستی تو و عمرت بپریده است

مویت همه شیر شد و از بچه طبعی

گویی تو که امروز لبت شیر مکیده است

آخر تو چه مرغی که ز بس دانه که چینی

یارب به کرم کن نظری در دل عطار

کز دست دل خویش دل او بپزیده است