یارب به کرم کن نظری در دل عطار

گویی تو که امروز لبت شیر مکیده است

آخر تو چه مرغی که ز بس دانه که چینی

از دام نجستی تو و عمرت بپریده است

کز دست دل خویش دل او بپزیده است