شکم خاک پر از خون دل سوختگان است

که همه مغز زمین تشنه ز خون جگر است

در دل خاک ز بس خون دل تازه که هست

نیست آن لاله که از خاک دمد خون تر است

باز کن چشم اگر چشم تو صاحب نظر است

از سر درد و دریغ از دل هر ذره خاک

خون فرو می چکد و خواجه چنین بی خبر است