هر گیاهی که ز خاکی دمد و هر برگی

باز کن چشم اگر چشم تو صاحب نظر است

از سر درد و دریغ از دل هر ذره خاک

خون فرو می چکد و خواجه چنین بی خبر است

گر بدانی ز دلی درد و دریغی دگر است

از درون دل پر حسرت هر خفته چنانک

آه و فریاد همی آید و گوش تو کر است