چو به هفتاد بیفتادی و این نیست عجب

پنبه غفلت و پندار به گوش تو در است

روز پیری همه کس به شود ای پیر خرف

بچه طبعی تو و اکنون است که وقت سفر است

عجب این است که این نفس تو هر دم بتر است

غره مال جهان گشتی و معذوری از آنک

زندگی دل مغرور تو از سیم و زر است