ای دریغا که همه عمر تو در عشوه گذشت

که همه سیم و زر و مال بار سفر است

شرم بادت که نمی دانی و آگاه نه ای

که درین راه و درین بادیه چندین خطر است

کیست کامروز چو تو عشوه ده و عشوه خر است

تو چنین خفته و همراه تو از پیش شده

تو چنین غافل و عمر تو چو مرغی به پر است