تو چنین غافل و عمر تو چو مرغی به پر است

ای دریغا که همه عمر تو در عشوه گذشت

کیست کامروز چو تو عشوه ده و عشوه خر است

تو چنین خفته و همراه تو از پیش شده

مغز پالودی و بر هیچ نه در خواب شدی

گوییا لقمه هر روزه تو مغز خر است

ای فرومانده خود چند بدارد آخر