مغز پالودی و بر هیچ نه در خواب شدی

کیست کامروز چو تو عشوه ده و عشوه خر است

تو چنین خفته و همراه تو از پیش شده

تو چنین غافل و عمر تو چو مرغی به پر است

گوییا لقمه هر روزه تو مغز خر است

ای فرومانده خود چند بدارد آخر

استخوانی دو که در چنگ قضا و قدر است