استخوانی دو که در چنگ قضا و قدر است

مغز پالودی و بر هیچ نه در خواب شدی

گوییا لقمه هر روزه تو مغز خر است

ای فرومانده خود چند بدارد آخر

تو کفی خاکی و پر باد هوا داری سر

باد پندار تو را خاک لحد کارگر است

یک شب از بهر خدا بی خور و بی خواب نه ای