باد پندار تو را خاک لحد کارگر است

ای فرومانده خود چند بدارد آخر

استخوانی دو که در چنگ قضا و قدر است

تو کفی خاکی و پر باد هوا داری سر

یک شب از بهر خدا بی خور و بی خواب نه ای

صد شب از بهر هوا نفس تو بی خواب و خور است

چون بسی توبه بیفایده کردی به هوس