چون بسی توبه بیفایده کردی به هوس

باد پندار تو را خاک لحد کارگر است

یک شب از بهر خدا بی خور و بی خواب نه ای

صد شب از بهر هوا نفس تو بی خواب و خور است

توبه از توبه کن ار یک نفست ماحضر است

خون دل بر رخت افشان به سحرگاه از آنک

توشه راه تو خون دل و آه سحر است