تو کفی خاکی و پر باد هوا داری سر

گوییا لقمه هر روزه تو مغز خر است

ای فرومانده خود چند بدارد آخر

استخوانی دو که در چنگ قضا و قدر است

باد پندار تو را خاک لحد کارگر است

یک شب از بهر خدا بی خور و بی خواب نه ای

صد شب از بهر هوا نفس تو بی خواب و خور است