کاختران چون لعبتانند و فلک چون چادر است

چرخ مردم خوار اگر روزی دو مردم پرور است

نیست از شفقت مگر پرواری او لاغر است

زان فلک هنگامه می سازد به بازی خیال

عاقبت هنگامه او سرد خواهد شد از آنک

مرگ این هنگامه را چون وامخواهی بر در است

در جهان منگر اگرچه کار و باری حاصل است