تن درین طاس نگون مانند موری عاجز است

از فلک دور است و از اختر بسی این برتر است

کار آنجا می رود کانجا فلک گم می شود

چون فلک گم می شود آنجا چه جای اختر است

دل درین دام بلا مانند مرغی بی پر است

خالقا عطار را بویی فرست از بهر آنک

هر که عطار است بوی عطر در وی مضمر است