دل درین دام بلا مانند مرغی بی پر است

کار آنجا می رود کانجا فلک گم می شود

چون فلک گم می شود آنجا چه جای اختر است

تن درین طاس نگون مانند موری عاجز است

خالقا عطار را بویی فرست از بهر آنک

هر که عطار است بوی عطر در وی مضمر است

زان شدم عطار کز کوی تو بویی برده ام