زان شدم عطار کز کوی تو بویی برده ام

دل درین دام بلا مانند مرغی بی پر است

خالقا عطار را بویی فرست از بهر آنک

هر که عطار است بوی عطر در وی مضمر است

لیک جانم منتظر در بند بویی دیگر است

چاره جانم بکن زیرا که جان بس واله است

در دل مستم نگر زیرا که دل بس مضطر است