نرگس چون چشم داشت پست شد از بیم مرگ

وای که از فرق توست تا به قدم بندبند

هر که چو نرگس به باغ دیده بیننده داشت

پستی و زردی گزید تا برهد از گزند

سرو که آزاده بود گشت ز غفلت بلند

آنکه جگر گوشه اوست بر جگرش آب نیست

گر جگرت خون گرفت هم جگر خویش رند