آنکه جگر گوشه اوست بر جگرش آب نیست

پستی و زردی گزید تا برهد از گزند

نرگس چون چشم داشت پست شد از بیم مرگ

سرو که آزاده بود گشت ز غفلت بلند

گر جگرت خون گرفت هم جگر خویش رند

بر سر خارت چو گل عمر کم از هفته ای است

پس تو ز غفلت چو گل، زر منمای و مخند