هرکه را پسته خندان تو از دیده بشد

جان کشد پیش لب لعل تو گر جان دارد

شکر و پسته خندان تو می دانی چیست

چشم سوزن که درو چشمه حیوان دارد

دیده از پسته خندان تو گریان دارد

لب خندان تو از تنگ دلی پر نمک است

که بسی زیر نمک پسته خندان دارد