پسته را زیر نمک از لب تو سوخت جگر

دیده از پسته خندان تو گریان دارد

لب خندان تو از تنگ دلی پر نمک است

که بسی زیر نمک پسته خندان دارد

پس لبت سوخته ای را بچه سوزان دارد

شکر از پسته شیرین تو شور آورده است

که لب چون شکرت شور نمکدان دارد