دلم از ظلم خط فستقیت می خواهد

مگر از اشک من سوخته باران دارد

نه که در پسته تو حقه خضر است نهان

آب از چشمه خورد تازه رخ از آن دارد

تا تظلم ز تو در درگه سلطان دارد

تا به خشمت برسد سوخته گردد خورشید

زان که بغض تو شها نیم سپندان دارد