بلبل مست ز شاخ گل تر موسی وار

ابر خوش بار به یکبار ز بر می آرد

کوه با لاله به هم بند کمر می بندد

کبک از تیغ برون سر به کمر می آرد

ارنی گوی سوی غنچه حشر می آرد

ابر گرینده به یک گریه گهر می ریزد

غنچه بر شاخ ز بس خنده سپر می آرد