سمن تازه که از لطف به بازی است گروه

ارنی گوی سوی غنچه حشر می آرد

ابر گرینده به یک گریه گهر می ریزد

غنچه بر شاخ ز بس خنده سپر می آرد

بر سر پای همی عمر به سر می آرد

ارغوان هر سحری شبنم نوروزی را

بهر تسکن صبا همچو شرر می آرد