خسروا در دل خصم تو ز غصه شجری است

دستش از بحر کرم گوهر و زر می آرد

مهد خورشید که زنجیره زرین دارد

هر مه از ماه نوش حلقه در می آرد

که برش محنت و اشکوفه ضرر می آرد

آفتابی تو و کوهی است عدو لیک ز برف

بنگرش تا ز کجا تا چه قدر می آرد