دشمنت را که شب از شب بترش باد فلک

که برش محنت و اشکوفه ضرر می آرد

آفتابی تو و کوهی است عدو لیک ز برف

بنگرش تا ز کجا تا چه قدر می آرد

روزش از روز همه عمر بتر می آرد

خسروا خاطر عطار ز دریای سخن

نعت منثور تو در سلک درر می آرد