کو صد هزار گونه زبان ذره ذره را

همچون خران نیامده ای بهر خواب و خور

تو خفته ای ز جهل و مرا هست صبر آنک

تا خلق روز حشر شود گرد تو حشر

تا بر دریغ کار تو باشند نوحه گر

برخیز زود و هرچه تو را هست بیش و کم

بر باد ده چو خاک به یک ناله سحر