خواهی که ره بری تو به نوری که اصل اوست

بر باد ده چو خاک به یک ناله سحر

گل کن ز خون دیده همه خاک سجده گاه

زان پیش کز گل تو همی بردمد خضر

رو گرد عجز گرد که عجز است راهبر

چیزی که صد هزار ملک غرق نور اوست

آخر بدان چگونه رسد قوت بشر