انگشت باز نه به لب و دم مزن از آنک

موری بمرد در همه اقصای بحر و بر

چه وزن آورد شبهی ای سلیم دل

جایی که ناپدید شود صد جهان گهر

بودند پیشتر ز تو مردان پر هنر

گر مرد راه بین شده ای عیب کس مبین

از زاغ چشم بین و ز طاووس پر نگر