بودند پیشتر ز تو مردان پر هنر

چه وزن آورد شبهی ای سلیم دل

جایی که ناپدید شود صد جهان گهر

انگشت باز نه به لب و دم مزن از آنک

گر مرد راه بین شده ای عیب کس مبین

از زاغ چشم بین و ز طاووس پر نگر

بر عمر اعتماد مکن زانکه عمر تو