مشک در دنیا ز خون است و گلاب او ز اشک

پس تو بر هر آرزو انگار گشتی کامکار

نیست ممکن در همه گیتی کسی را خوش دلی

گر هوای خوش دلی داری ز دنیا کن کنار

گر خوشی جویی ز خون و اشک خون خور و اشک بار

پاره ای چوب است آن عودی که می گویی خوش است

وان خوشی چون بنگری نیکو بود دود و بخار