وان خوشی چون بنگری نیکو بود دود و بخار

مشک در دنیا ز خون است و گلاب او ز اشک

گر خوشی جویی ز خون و اشک خون خور و اشک بار

پاره ای چوب است آن عودی که می گویی خوش است

ماهتابش در گذارش و آفتابش زردروی

اخترانش در وبال و آسمانش سوکوار

غنچه را لب بسته بینی نسترن را پاره دل