زیر خاک از بس که ماه سرو قامت پست شد

زلف های تابدار و لعل های آبدار

آنکه سر بر آسمان می سود از خوبی خویش

ساعد سیمینش در زیر زمین شد تارتار

بار می ندهد ز بیم خویش سرو جویبار

خون دلهای عزیزان است در دل سوخته

آن همه سرخی که می بینی ز روی لاله زار