آن همه سرخی که می بینی ز روی لاله زار

زیر خاک از بس که ماه سرو قامت پست شد

بار می ندهد ز بیم خویش سرو جویبار

خون دلهای عزیزان است در دل سوخته

نرگس از چشم بتی رسته است و سنبل از خطی

گل ز روی چون قمر سنبل ز زلف بیقرار

این همه گلهای رنگارنگ از بیرون نکوست