نرگس از چشم بتی رسته است و سنبل از خطی

بار می ندهد ز بیم خویش سرو جویبار

خون دلهای عزیزان است در دل سوخته

آن همه سرخی که می بینی ز روی لاله زار

گل ز روی چون قمر سنبل ز زلف بیقرار

این همه گلهای رنگارنگ از بیرون نکوست

کز درون خاک می جوشند چون خون در تغار