کز درون خاک می جوشند چون خون در تغار

نرگس از چشم بتی رسته است و سنبل از خطی

گل ز روی چون قمر سنبل ز زلف بیقرار

این همه گلهای رنگارنگ از بیرون نکوست

لاجرم هر گل که می خندد به ظاهر در جهان

زار می گرید برو چون خونیان ابر بهار

مرغ می زارد به زاری بر سر این خفتگان