گل ز روی چون قمر سنبل ز زلف بیقرار

خون دلهای عزیزان است در دل سوخته

آن همه سرخی که می بینی ز روی لاله زار

نرگس از چشم بتی رسته است و سنبل از خطی

این همه گلهای رنگارنگ از بیرون نکوست

کز درون خاک می جوشند چون خون در تغار

لاجرم هر گل که می خندد به ظاهر در جهان