این همه گلهای رنگارنگ از بیرون نکوست

آن همه سرخی که می بینی ز روی لاله زار

نرگس از چشم بتی رسته است و سنبل از خطی

گل ز روی چون قمر سنبل ز زلف بیقرار

کز درون خاک می جوشند چون خون در تغار

لاجرم هر گل که می خندد به ظاهر در جهان

زار می گرید برو چون خونیان ابر بهار