چه سنگ ریزه فشانی چه لل شهوار

همان به است که پنهان بماند آب حیات

که آب شور فزون دارد این زمان مقدار

برو خموش که در پیش چشم مشتی کور

به روزگار ز چشم آب آر و دست بشوی

که بر تو آتش دوزخ همی کنند انبار

سزد که کرکس مردار خوار خوانندت