به روزگار ز چشم آب آر و دست بشوی

که آب شور فزون دارد این زمان مقدار

برو خموش که در پیش چشم مشتی کور

چه سنگ ریزه فشانی چه لل شهوار

که بر تو آتش دوزخ همی کنند انبار

سزد که کرکس مردار خوار خوانندت

که ترک می نتوان گرفتن این مردار