که ترک می نتوان گرفتن این مردار

به روزگار ز چشم آب آر و دست بشوی

که بر تو آتش دوزخ همی کنند انبار

سزد که کرکس مردار خوار خوانندت

به پای خویش به گور آمدی سر خود گیر

که چرخ از پی تو دارد آتشین مسمار

اگر زمانه زمانت نداد دل خوش دار