که چرخ از پی تو دارد آتشین مسمار

سزد که کرکس مردار خوار خوانندت

که ترک می نتوان گرفتن این مردار

به پای خویش به گور آمدی سر خود گیر

اگر زمانه زمانت نداد دل خوش دار

که یک زمان است خوشی زمانه غدار

میان طشت پر آتش شکنجه را خوش باش