تو از برای هوا نفس کرده ای پروار

چه گویم و چه کنم تن زدم شبت خوش باد

که کرده ای همه عمرت به هرزه روز گذار

تو را خدا به کمال کرم بپرورده

ببین که چند بگفتند با تو از بد و نیک

ببین که چند تو را مهل داد لیل و نهار

نه زان است این همه واخواست تا تو بنشینی