بریزد از خم این طاق دایره کردار

تو غره ای به جهانی که تا نگاه کنی

نه تو بمانی و نه این جهان ناهموار

بسی نماند که این نقطه های روشن روی

ز نفخ صور همه اختران نورانی

ز نه سپر بریزند همچو دانه نار

هزار نرگس تو چون شکوفه های لطیف