پرها زنم چو زین قفس تنگ بر پرم

نه پای آنکه از کره خاک بگذرم

نه دست آنکه پرده افلاک بر درم

بی آب و دانه در قفسی تنگ مانده ام

زان چرخ چنبری رسن و دلو ساخته است

تا سر در آرد از رسن خود به چنبرم

سیرم ز روز و شب که درین حبس پر بلا