خورشید جان فزای بود نور خاطرم

صورت مکن که بر صفت آب و آذرم

گر خصم بالشی کند از آب و آتشم

بر خاکش افکنم خوش و چون آب بگذرم

جام جهان نمای بود رشح ساغرم

هر خون که جوش می زند از عشق در دلم

آن خون به وقت نطق شود مشک اذفرم