جام جهان نمای بود رشح ساغرم

گر خصم بالشی کند از آب و آتشم

بر خاکش افکنم خوش و چون آب بگذرم

خورشید جان فزای بود نور خاطرم

هر خون که جوش می زند از عشق در دلم

آن خون به وقت نطق شود مشک اذفرم

هر مهره ای که من به سخن گوهری کنم