چو من ز عشق تو بیمار و زار مانده اسیر

که بی شکی برود حالی از شکر روزه

وگر به شب طلبم بوسه ای بگویی روز

که کس نداشت بدین شام تا سحر روزه

بیار بوسه و بیمار گو بخور روزه

چو جان رنج کش من ز هجر در سفر است

رواست گر بگشاید درین سفر روزه