زهی حسرت که خواهد دید جانت زین تن آسانی

بدانی کاسمانها و زمین ها با چنان قدری

نباشد قطره ای در جنب آن دریای روحانی

تو آخر در چنین چاهی چرا بنشینی از غفلت

هزاران چشم می باید که بر کار تو خون گرید

تو خود را با دو روزه عمر همچون گل چه خندانی

شدند انباز چار ارکان که تا تو آمدی پیدا