شدند انباز چار ارکان که تا تو آمدی پیدا

زهی حسرت که خواهد دید جانت زین تن آسانی

هزاران چشم می باید که بر کار تو خون گرید

تو خود را با دو روزه عمر همچون گل چه خندانی

نه ای تو هیچ کس خود را متاع چار ارکانی

چو ارکان باز بخشندت به انبازی یکدیگر

از آن ترسم که جان تو نیارد تاب عریانی